Metoda "ruchu rozwijającego" Weroniki Sherbourne

Jest to program nastawiony na rozwijanie poprzez odpowiednie ćwiczenia i zabawy poczucia własnej wartości, pewności siebie, poczucia bezpieczeństwa, odpowiedzialności, wrażliwości, umiejętności nawiązywania kontaktów.
Wszystkie zajęcia zawierają element relaksu. W metodzie „Ruchu rozwijającego” równie ważnym elementem jak ruch jest kontakt fizyczny będący źródłem doznań dotykowych.
W skutek fizycznego kontaktu dziecko może zaspokoić podstawowe doznania bodźców sensorycznych, potrzeb ruchu, akceptacji, miłości, bezpieczeństwa, rozwoju, siły, mocy, sprawstwa i więzi społecznej.
Ćwiczenia tą metodą mają na celu stworzyć dziecku okazję do poznania własnego ciała,  usprawnienia motoryki, poczucia swojej siły, sprawności i możliwości ruchowych. Podczas ćwiczeń dziecko ma możliwość poznania przestrzeni wokół siebie, przestaje się bać i rozwija się w nim poczucie bezpieczeństwa.

Metoda Ch. i M. Knillów

Z różnych powodów niektóre dzieci mają trudności w nabywaniu informacji o sobie, nie mają pełnej kontroli nad ruchami. Ich kontakt ze środowiskiem staje się ograniczony i w rezultacie mogą wykształcić w sobie zaburzony obraz swojego ciała. To wszystko bywa przyczyną ogólnego braku bezpieczeństwa i zaburzeń emocjonalnych. Aby temu zapobiec należy dostarczyć dziecku jak najwięcej informacji na temat swojego ciała i jego powiązania
z otoczeniem. Pomogą w tym programy Christophera i Marii Knillów, których celem jest pomoc w uzyskaniu wiedzy dotyczącej ciała jako całości, poszczególnych jego części i tego że mogą być używane w różny sposób.
Podstawowym założeniem programów jest oparcie działań stymulujących rozwój dziecka
na zmyśle dotyku. Doświadczenie kontaktu fizycznego podstawą rozwoju związków z innymi ludźmi i komunikacji między nimi.
Program zawiera wskazówki służące jak najlepszemu zaplanowaniu i przygotowaniu sesji kontaktu. Programy aktywności przeznaczone są do indywidualnej pracy z dzieckiem, wzbogacone płytami ze specjalnie skomponowaną muzyką, która towarzyszy wszystkim czynnościom. Programy noszą nazwę: „Kontakt i komunikacja”, „Świadomość ciała”.
Dodatkowym plusem tej metody jest uzyskany przez wprowadzenie określonej muzyki, efekt orientacji w czasie, oraz przewidywania kolejnych czynności. Jej istota polega na prowadzeniu wyraźnie strukturalizowanych sesji.

Zajęcia z wykorzystaniem elementów metody Integracji Sensorycznej


Celem zajęć  z wykorzystaniem elementów metody Si jest poprawienie jakości przesyłania
i organizowania informacji sensorycznych, czyli tego, co jest odbierane przez różne zmysły naszego ciała.
Terapia SI obejmuje integrację podstawowych reakcji posturalnych, integrację obu stron ciała, stymuluje rozwój reakcji równoważnych, orientacji przestrzennej i lateralizacji, czucia powierzchniowego i głębokiego.
Terapia wpływa na sprawność w zakresie dużej i małej motoryki, koncentracji uwagi, zdolności wzrokowe i słuchowe, poprawia funkcjonowanie emocjonalne, samoświadomość i samoocenę.
Celem zajęć prowadzonych tą metodą z dziećmi z głębszą niepełnosprawnością jest kształtowanie wrażliwości i percepcji zmysłowej, które prowadzą do rozwoju procesów integracji sensorycznej.
Doświadczenia sensoryczne są bardzo ważne w przypadku dzieci z głębszą i wieloraka niepełnosprawnością, które z racji swoich ograniczeń ruchowych, poznawczych nie mogą swobodnie poznawać otoczenia, zdobywać wiedzy o nim.

Profilaktyka logopedyczna

Rodzice dziecka upośledzonego umysłowo często szukają pomocy
i porad, gdyż muszą nauczyć się odczytywania zachowań
oraz przeżyć swojego dziecka. A przecież mimo, że rozwój języka jest opóźniony w różnym stopniu, nie oznacza to, że dzieci upośledzone umysłowo pozbawione są umiejętności komunikowania werbalnego i niewerbalnego. Podczas komunikacji, wiadomości przekazywane są za pomocą sygnałów werbalnych, czyli słów oraz niewerbalnych do których należą: śmiech, spojrzenie, mimika, gesty, lęk, ruchy ciała, ton i natężenie głosu, postawa ciała, sposoby używania przedmiotów, sposoby poruszania się.                                                                  
Niezbędnym warunkiem efektywnej pracy nauczyciela specjalnego, wychowawcy oraz logopedy jest zrozumienie roli komunikacji niewerbalnej i wykorzystanie jej w diagnozie, planowaniu pracy,
a przede wszystkim w procesie nauczania, doborze form i metod porozumiewania się. Im głębszy stopień upośledzenia umysłowego wykazuje dziecko, tym mowa werbalna staje się bardziej nie zrozumiała. Najczęściej dzieci rozumieją kilkanaście- kilkadziesiąt słów, czasami je wypowiadają i to w formie pojedynczych wyrazów lub krótkich zdań. Komunikacja niewerbalna jest tym samy bardziej dostępna dla dzieci będących na początkowych etapach rozwojowych języka oraz dostarcza im czterokrotnie więcej informacji o otaczającej rzeczywistości niż przekazy słowne. Powinna więc być wykorzystywana równorzędnie z komunikacją werbalną w nauczaniu dzieci upośledzonych umysłowo.
Dzieci upośledzone umysłowo są grupą niezmiernie zróżnicowaną pod względem możliwości, tempa i przebiegu procesów uczenia się. Zróżnicowanie to dotyczy również umiejętności komunikacji, dlatego w każdym indywidualnym przypadku logopeda musi ustalić, co dla danego dziecka jest podstawowym problemem utrudniającym lub uniemożliwiającym komunikację językową. Zajęcia logopedyczne prowadzone systematycznie w naszej szkole stwarzają właśnie taką możliwość: indywidualnego podejścia do naszych dzieci, dzięki czemu oprócz ćwiczeń udoskonalających aparat mowy na zajęciach możemy pracować nad indywidualnymi trudnościami językowymi naszych dzieci.

Metody alternatywne w komunikacji


Nawiązanie kontaktu z dziećmi i młodzieżą, którzy nigdy nie rozwinęli umiejętności mówienia stanowi trudne zadanie. Z wielu metod w pracy z dzieckiem z głębszą niepełnosprawnością można wybrać wielofunkcyjny system piktogramów.
Piktogramy, to system symbolicznych obrazków czarno – białych. Każdy z symboli ma podpis informujący o znaczeniu danego znaku. Zestaw reprezentuje cały zakres słownictwa: rzeczowniki oznaczające osoby, przedmioty, miejsca, zaimki w postaci znaku strzałki, kropki, kwadratu lub koła, liczebniki, czasowniki. Z obrazków można tworzyć różne układy funkcjonalnej informacji. Pomoc ma szerokie zastosowanie w dostarczaniu informacji o świecie osobą z głębszą niepełnosprawnością w sposób pozajęzykowy, ale odnoszących się
do kategorii języka, a tym samym do myślenia.
Stosowanie w pracy z dziećmi o głębszej niepełnosprawności alternatywnych metod komunikacji  umożliwia: poczucie bezpieczeństwa i kontroli zdarzeń, zrozumienie i radzenie sobie z codziennymi sytuacjami, zapamiętywanie sekwencji zdarzeń, minimalizowanie zaburzeń zachowania, wynikające z lęku, występujących jako forma porozumiewania się.

Gimnastyka korekcyjno-kompensacyjna

Cele gimnastyki korekcyjno- kompensacyjnej:

  • kształtowanie odruchu utrzymania poprawnej postawy ciała,
  • uświadomienie dzieciom i rodzicom istnienia wady i wynikających z tego zagrożeń,
  • wykształcenie świadomości odczuwania własnego ciała,
  • wygaszanie złych nawyków postawy i wytworzenie nawyków prawidłowych,
  • wyrabianie i utrwalanie zdolności do stałego utrzymania skoordynowanej postawy ciała,
  • korygowanie zaburzeń statystyki ciała i przeciwdziałanie ich pogłębianiu się,
  • poprawienie rozwoju motorycznego, podniesienie ogólnej sprawności,
  • uaktywnienie układów: narządu ruchu, krążenia i oddychania,
  • zwiększenie zakresu ruchu w stawach i poprawienie koordynacji ruchowej.
Basen

Zajęcia na basenie mają charakter sportowo-rekreacyjny. Przyczyniają się do zwiększenia poczucia bezpieczeństwa w czasie pobytu młodzieży nad zbiornikami wodnymi oraz do odpowiedniego i odpowiedzialnego korzystania z nich podczas wakacji.
Dzięki wykorzystaniu szeregu kolorowych pomocy zajęcia w wodzie
są ciekawą, zachęcającą i zdrową formą spędzania czasu, a także pozytywnie wpływają na rozwój psychoruchowy naszych wychowanków oraz wspomagają proces rehabilitacyjny.